Sıra dışı bir evlilik kıssası: Birebir ameliyat izlerimiz var

Böbrek yetmezliği nedeniyle 2010 yılında başvurdukları Gaziantep Üniversitesi Şahinbey Araştırma ve Uygulama Hastanesi’ndeki diyaliz ünitesinde tedavi görürken tanışan çift, 2014 yılında dünyaevine girdi.
Ayşe Sayar, 2010 yılında İstanbul’daki özel hastanede böbrek nakli oldu, Mehmet Yaşar Sayar da kısa müddet evvel Gaziantep Üniversitesi Kahraman Eruslu Böbrek Nakli Hastanesi’nde gerçekleştirilen nakille sıhhatine kavuştu.
“TEDAVİYE DEĞİL SEVGİLİMLE BULUŞMAYA GİDİYORMUŞ ÜZERE HİSSEDİYORDUM”
Naklin akabinde sağlıklı biçimde taburcu edilen 44 yaşındaki Mehmet Yaşar Sayar, AA muhabirine, eşiyle hemşirelerin sayesinde tanıştığını söyledi.
Tanıştıktan kısa müddet sonra bağlantılarının çok hoş bir noktaya evrildiğini lisana getiren Sayar, şöyle konuştu:
“Hemşirelerin tavsiyesiyle tanıştık. Birinci görüşmemizde Ayşe benimle konuşmadı, utandığı için uzaklaştı. İki gün sonra kendisi gelip konuşmak istediğini söyledi. Diyalize gitmekten keyif almazken onun varlığıyla daha coşkulu gitmeye başladım. Yemek yiyemediği için ona sandviç hazırlayıp götürüyordum, güzeline gidiyordu. Bir müddet sonra artık hastaneye tedaviye değil sevgilimle buluşmaya gidiyormuş üzere hissediyordum. Diyaliz çıkışında rahatsızlıklarımızı bile unutuyorduk.”
Tanıştıktan kısa mühlet sonra Ayşe’ye evlilik teklifinde bulunduğunu belirten Mehmet Yaşar Sayar, “Tanıştıktan yaklaşık bir ay sonra evlilik teklifinde bulundum. Evlilik teklifimi diyaliz yatağında, kablolar ortasında ettim fakat o anda içimden geldi ve söyledim. Ayşe ile birlikte olduğum için çok memnunum.” diye konuştu.
“DİYALİZ İĞNELERİ ARTIK CANIMI YAKMIYORDU”
Ayşe Sayar (40) da Mehmet Yaşar ile tanışana kadar evlilik üzere bir kanısının olmadığını lakin tanışmadan sonra hayatının apayrı bir hale dönüştüğünü tabir etti.
Tedavi süreci ve sonrasında yaşananlarla ilgili bilgi veren Ayşe Sayar, şöyle devam etti:
“Periton diyalizi sürecinde güç vakitler geçirdim ve akabinde hemodiyalize geçmek zorunda kaldım. Birebir merkezde eşimle tanıştık. Birinci başta hem fizikî hem de ruhsal olarak yeterli hissetmediğim için tanışmayı kabul etmedim lakin arkadaşlığımız başladıktan sonra diyalize gitme maksadım yalnızca eşimle görüşmek oldu. O vakte kadar her seans sonrası kendimi makûs hissediyordum fakat Mehmet ile tanıştıktan sonra seanslar daha kolay geçmeye başladı. Diyaliz iğneleri artık canımı yakmıyordu zira ona kavuşacaktım. Beni çok güzel anlıyordu zira birebir süreçlerden geçmiştik. Tıpkı ameliyat izlerimiz var. Ne o ne ben, hastalıkla ilgili birbirimizi zorlamayız zira yaşadıklarımız ortak. Ben daima, ‘Beni anlayan biri olsun’ diye dua ederdim. Mehmet de bazen ‘Senin duaların sayesinde diyalize girmiş olabilirim’ diye şakalaşır.”
Birbirlerini çok düzgün anladıklarını ve tedavi sürecinde birbirlerine çok güzel geldiklerini anlatan Ayşe Sayar, arkadaşlıklarının birinci başladığı devirde Mehmet’in “Önce sen nakil ol, sonra ben diyalize gireyim, akabinde evlenelim. En son da ben nakil olacağım.” diye hayaller kurduğunu söyledi.
Ayşe Sayar, “Böyle bir sıralamamız var. O denli de oldu. Hayatımız adeta bu sıraya nazaran ilerledi. Her şey bu sırayla gerçekleşti.” tabirlerini kullandı.




