1924 doğumlu, 6 çocuk, 14 torun sahibi Arıcı, kent merkezindeki Kazım Karabekir İlkokulunda müdürlük yaparken 1978’de emekli oldu.
Hayatını eğitime adayan ve çok sayıda öğrenci yetiştiren Arıcı, 1956’da boş vakitlerinde başladığı arıcılığı, emekliliğinin akabinde hayat biçimi haline getirdi.
Merkeze bağlı Sugöze köyünde hayatını sürdüren Arıcı, 69 yıldır arıcılıkla uğraşıyor.
Eşini 15 yıl evvel kaybeden Arıcı, meskeninin bahçesindeki kovanlarla sabahın birinci ışıklarında ilgilenmeye başlıyor. “Oğlum” diye seslenerek arılarıyla konuşan Arıcı, ilerleyen yaşına ve titreyen ellerine karşın kovanların bakım ve tamirini ihmal etmiyor.
Doğal yollarla elde ettiği balı satarak ek gelir sağlayan Arıcı, kazandığı paradan çok arılarla kurduğu bağ, tabiatla yaşadığı bütünlükle zinde kalıyor.
Arıcı, emek, sadakat, tabiatla barış içinde yaşamak ve üretim tutkusuyla gençlere de örnek oluyor.
“BUNU SEVDİĞİM, PAHASINI BİLDİĞİM İÇİN ÖLENE KADAR YAPACAĞIM”
Kazım Arıcı, AA muhabirine, arıcılığın kendisi için ömür biçimi olduğunu söyledi.
Ömrünün 101. yılını doldurmayı arıcılığa borçlu olduğunu vurgulayan Arıcı, “Beni tanıyanlar, 101 yaşıma karşın hala arıcılık yaptığımı bilir. Arıcılığı ölünceye kadar yapacağım. Zira bunlar benim sıhhatim, ilacımdır. Bunlarsız yapamam. Ayrıyeten 10-15 kovan daha alacağım. Ne vakit ölürsem, o vakit biter o iş.” dedi.
Arıcılığın memnunluk verici bir uğraş olduğunu lisana getiren Arıcı, bunun meslek olmanın yanı sıra ilgilenen herkesi dinlendirdiğini anlattı.
Mesleğinde çeşitli sertifika ve doküman alan Arıcı, boş vakitlerinde arılıkta dinlendiğini, kitap okuyarak vakit geçirdiğini söyledi.
Arıcılığa karşı hislerinin çok derin olduğunu tabir eden Arıcı, “Ardahan’a fenni arıcılığı getiren birinci benim. Arıcılığı seversen yaparsın. Bunu sevdiğim, bedelini bildiğim için ölene kadar yapacağım. Kâfi ki elim ayağım tutsun. Yaşıyorum, yaşatacağım.” diye konuştu.
