PINAR AKTAŞ- 32 yıl evvel lisede gelecek hayalleri olan genç bir kız olarak okulu kırıp izlemeye gittiğim kümesi evvelki akşam bu defa iş güç sahibi, hayatın bin türlü halini görmüş biri olarak izledim.
O ruh halini aslında konser öncesi oturduğum restoranda yan masaya gelen ailedeki anne babanın yüzünde de gördüm. Çocuklarını da yanlarına almış, maaile Guns N’ Roses tişörtlerini giymiş gelmişlerdi. Masada derin bir sessizlik, anne babanın yüzünde büyük bir belirsizlik vardı. Muhtemelen benim de giderken içimden geçen, “Artık o kadar da genç değilim, kesin bir, iki müzik dinler kaçarım. Yarın iş var o var, bu var” diye sesler vardı başlarında. Konser alanında çokça çocuğunu alıp gelmiş, 40’larının sonunda, 50’lerinde insan vardı. Tek başına gelen gençler de vardı doğal. Fakat inanın Guns N’ Roses tişörtleri eğreti duruyordu üstlerinde. Zira o tişört fakat bizim jenerasyona yakışır.
Tam vaktinde sahneye çıktılar. Ses, müzik olarak yanlarından geçemeyecek ne sanatkarlar gördü bu gözler, sahneye çıkmak için sekiz defa alkışlanıp, hatta ıslıklanmayı bekleyen. 32 yıl evvel taytı, beline bağladığı gömleği, uzun saçları ve bandanasıyla hepimize alımlı gelen Axl gitmiş, yolda görsek hafif kilolu bir aile babası diyeceğimiz biri gelmişti. Slash ise yıllar evvel de kıvırcık saçlarından yalnızca burnunu gördüğümüz birebir Slash’ti. Müzik uzmanı değilim, kimisine nazaran “Axl’da ses bitmiş”ti. Fakat benim kulağımı bozan hiçbir şey duymadım ben.
Arka geriye, her satırını ezbere bildiğimiz müzikleri söylediler, tek tek yazmıyorum. Lakin o müziklere benim, bizim jenerasyonun nasıl delice bağırarak eşlik ettiğini yazmak isterim ve hiç kimse izlemiyormuşcasına dans ettiğimizi. Kendimi uzun vakittir bu kadar eğlenirken yakalamamıştım. Evet; Slash geri döndü, Guns N’ Roses 32 yıl sonra İstanbul’da müzikleriyle bize döndü ancak bütün hayat gailesinden içi ağırlaşmış ruhlarımızı güzelleştirdiği için asıl biz geri döndük. Âlâ ki geldin Guns N’ Roses, yeniden gel!
